فرسودگی معلمان؛ بحران خاموش آموزش 

افزایش فشار کاری، کمبود معلم و تحمیل مسئولیت های متعدد غیرآموزشی، بسیاری از معلمان را به مرز خستگی مزمن رسانده است.

- افزایش فشار کاری، کمبود معلم و تحمیل مسئولیت های متعدد غیرآموزشی، بسیاری از معلمان را به مرز خستگی مزمن رسانده است.

عصرایران ؛ مهستا هفت شایجانی (کارشناس علوم تربیتی) - فرسودگی شغلی معلمان، برخلاف بسیاری از بحران های آموزشی، آرام و بی صدا پیش می رود؛ بدون هشدارهای رسمی و بدون دیده شدن در آمارهای روزمره.

این معضل خاموش، امروز نه تنها در کلاس های پرجمعیت و کمبود نیروی انسانی، بلکه در سایه تعطیلی های مستمر مدارس به دلایل مختلف، ابعاد تازه ای به خود گرفته است.

افزایش فشار کاری، کمبود معلم و تحمیل مسئولیت های متعدد غیرآموزشی، بسیاری از معلمان را به مرز خستگی مزمن رسانده است.

در کنار این عوامل، تعطیلی های پی درپی مدارس—از آلودگی هوا و کمبود انرژی گرفته تا شرایط جوی و تصمیم های اضطراری—نظم آموزشی را بر هم زده و بار روانی مضاعفی بر دوش معلمان گذاشته است.

معلمانی که ناچارند مدام میان آموزش حضوری و غیرحضوری جابه جا شوند، با بی ثباتی کاری و سردرگمی آموزشی مواجه اند.

این تعطیلی ها، برخلاف تصور رایج، به معنای کاهش فشار کاری معلمان نیست.